Postanowiłam przetestować tę książkę pod kątem wieku przyszłych czytelników. Przeczytałam ją razem z moim przyjacielem Aleksandrem i oboje zostaliśmy zaczarowani. Aleksander ma lat 5, a ja 90 i to jest granica wieku. Zaznaczam, że ani on nie jest przemądrzały, ani ja zdziecinniała.

Stefania Grodzieńska         

W książce Ewy Złotowskiej zwierzęta mówią. Mało tego, mówią gramatycznie i niegłupio. To oczywiście nieprawda! Jako językoznawca ostro protestuję: zwierzęta nie mówią. Ale z drugiej strony... może jednak... coś w tym jest... W każdym razie, gdyby mówiły, to właśnie tak i to. I dlatego warto o nich poczytać!

prof. Jerzy Bralczyk         

To książka napisana z poczuciem humoru i wypełniona niezwykłą wrażliwością. Wrażliwością na istnienie innych Istnień. Wyjątkowo sympatyczny dowód na to, że jeżeli dbamy o czyjeś szczęście, to znajdujemy w ten sposób swoje.

Maciej Wojtyszko         

Czytając książkę Ewy Złotowskiej zazdrości się jej bohaterom – zwierzętom. Już dawno nikt równie pięknie i wzruszająco nie napisał niczego o ludziach.

Marcin Wolski         
dyrektor Polskiego ZOO w stanie spoczynku